Jednocześnie rozproszona fotowoltaika ma pozostawać w tyle przez limit 30 MW rocznie dla rooftop oraz taryfę kompensacyjną, która według cytowanej analizy przewyższa szacowany koszt wpływu na sieć trzy- lub czterokrotnie. To sugeruje, że obecne reguły premiują bardziej scentralizowany model rozwoju.

Czego jeszcze nie wiemy

Nie wiadomo jeszcze, czy i kiedy Kambodża skoryguje parametry dla rooftop PV oraz czy obecna przewaga utility-scale okaże się trwałym modelem, czy tylko etapem przejściowym. Nie znamy też pełnego wpływu tych reguł na decyzje inwestorów i odbiorców.

Nie wiemy również, czy szybszy wzrost dużych farm idzie w parze z równie szybkim rozwojem sieci i elastyczności systemu. Źródło nie pokazuje też pełnej metodologii dla wskaźnika trzy- do czterokrotnie wyższej taryfy, więc tę liczbę trzeba traktować jako wniosek z cytowanej analizy, a nie samodzielny fakt regulacyjny.

Co to może oznaczać

Dla regionu to ciekawy sygnał, że tempo wzrostu OZE nie mówi jeszcze wszystkiego o jakości transformacji. Można szybko rozwijać utility-scale solar, a jednocześnie pozostawiać niewykorzystany potencjał rozproszony.

Dla innych rynków to przypomnienie, że źle ustawione taryfy i limity potrafią przesunąć cały ciężar rynku w stronę jednego modelu rozwoju, niezależnie od szerszej debaty o prosumentach i decentralizacji.

Kiedy trzeba uważać

Nie warto traktować przekroczenia celów jako samodzielnego dowodu sukcesu systemu. Jeśli rośnie tylko jeden segment, a drugi jest sztucznie ograniczany, obraz staje się bardziej złożony.

Trzeba też uważać z prostym przenoszeniem kambodżańskiego przykładu na większe i bogatsze rynki. Skala sieci, struktura popytu i otoczenie regulacyjne są tam inne.

Zakończenie

Najciekawsze w przykładzie Kambodży jest to, że pokazuje on prostą rzecz: w energetyce reguły rynku potrafią być równie decydujące jak sama technologia.