W praktyce ten wniosek wykracza poza temat centrów danych. Coraz częściej dotyczy całej debaty o elektryfikacji przemysłu i usług, które chcą łączyć wysokie zużycie energii z niskoemisyjnym profilem zasilania.

Czego jeszcze nie wiemy

Nie wiadomo jeszcze, jak szybko takie modele staną się konkurencyjne w różnych regionach i przy różnych cenach energii oraz kapitału. To, co technicznie możliwe, nie zawsze od razu daje najkorzystniejszy model biznesowy.

Nie wiemy też, jak duża część rynku będzie chciała budować pełną samowystarczalność energetyczną data center, a jak duża pozostanie przy modelu mieszanym z wykorzystaniem sieci i kontraktów PPA.

Co to może oznaczać

Najważniejsza lekcja jest szersza niż sam sektor cyfrowy. Przyszłość OZE coraz częściej rozstrzyga się nie na pytaniu, czy energia słoneczna lub wiatrowa jest tania, tylko czy potrafi być dostępna wtedy, gdy odbiorca jej naprawdę potrzebuje. A to przesuwa wagę z samej generacji na magazyny, lokalizację, elastyczność i projektowanie całego systemu.

Dla Polski i Europy może to oznaczać rosnącą presję na budowę modeli energetycznych skrojonych pod odbiorców o bardzo wysokim i ciągłym profilu zużycia, w tym centra danych i duży przemysł.

Kiedy trzeba uważać

Nie należy jednak wyciągać z tej analizy wniosku, że OZE „nie nadają się” do zasilania data center. Badanie mówi raczej, że jest to możliwe, ale wymaga innej logiki projektowej niż klasyczny zakup energii z sieci.

Trzeba też uważać na uproszczenie liczb. Skala przewymiarowania zależy od lokalizacji, miksu technologii, poziomu elastyczności i warunków kosztowych.

Zakończenie

Debata o data center dobrze pokazuje kierunek całej transformacji. Coraz mniej chodzi w niej o to, czy OZE są tanie. Coraz bardziej o to, ile kosztuje zrobienie z tej taniej energii zasilania, które jest przewidywalne, ciągłe i przemysłowo użyteczne.