Taki ruch sugeruje, że operator i regulator coraz wyraźniej patrzą na nowe projekty przez pryzmat jakości dostawy oraz wpływu na system, a nie tylko przez koszt energii w dobrych godzinach nasłonecznienia.

Czego jeszcze nie wiemy

Nie wiadomo jeszcze, jaki będzie minimalny czas pracy magazynów, jakie zasady rozliczeń otrzymają inwestorzy i czy tender będzie premiował konkretne profile dostawy. Nie znamy także pełnej struktury kwalifikacji ani harmonogramu postępowania.

Nie wiadomo również, jak silnie taki wymóg wpłynie na poziom ofert i koszt kapitału dla uczestników postępowania.

Co to może oznaczać

Dla Malezji to sygnał, że system zaczyna wymagać od nowych projektów większej odpowiedzialności za własną użyteczność. To może poprawić integrację nowych mocy, choć zapewne zwiększy też złożoność inwestycji.

Dla innych rynków to ważny benchmark. Jeśli obowiązkowy storage stanie się częstszy, zmieni się nie tylko ekonomika farm PV, ale i strategie dostawców, EPC oraz finansujących.

Kiedy trzeba uważać

Nie warto zakładać, że obowiązkowy magazyn jest zawsze najlepszym rozwiązaniem w każdej sytuacji. Dużo zależy od potrzeb konkretnego systemu i sposobu zaprojektowania rynku.

Trzeba też uważać z oceną samej skali 2 GW bez znajomości szczegółów produktu. O realnym znaczeniu tenderu przesądzą dopiero parametry wykonawcze i kontraktowe.

Zakończenie

Najciekawsze w sygnale z Malezji jest to, że storage pojawia się już nie jako opcjonalne ulepszenie, ale jako możliwy nowy standard dla dużych projektów PV, choć sam kształt tego standardu wymaga jeszcze potwierdzenia.