Europejski offshore wchodzi w etap dostaw, CfD i cięcia kosztów. Baltica 2 jest częścią większej zmiany

Stan na: 16 maja 2026

Lead

Baltica 2 to ważny polski news, ale jego znaczenie wykracza poza sam Bałtyk. W tym samym czasie Europa coraz otwarciej przyznaje, że nie dowiezie wcześniejszych planów offshore wind do 2030 roku w zakładanej skali, jeśli nie poprawi modelu aukcji, finansowania i kosztów wykonania. Z dostępnych materiałów wynika więc podwójny ruch: projekty naprawdę wchodzą w fazę budowy, ale równocześnie rośnie presja, by cały sektor stał się bardziej przemysłowy, przewidywalny i tańszy w realizacji.

Co wiemy

Najtwardszym sygnałem z Polski jest rozpoczęcie offshore installation dla Baltica 2. Ørsted i PGE potwierdziły wejście projektu w morski etap wykonawczy. Z przekazanych informacji wynika, że kampania obejmuje 111 monopali, a farma o mocy 1,5 GW ma finalnie zasilać około 2,5 mln gospodarstw domowych. W materiałach projektowych pojawia się też produkcja rzędu około 5 TWh rocznie, czyli w przybliżeniu 2,8 proc. obecnego krajowego zużycia energii elektrycznej według danych GUS za 2023 rok. To ważny moment, bo pokazuje przejście od kontraktów i harmonogramów do realnej pracy na morzu.

Drugi sygnał jest europejski i mniej wygodny. WindEurope ocenia, że Europa zbuduje do 2030 roku około 70 GW offshore wind zamiast wcześniej zakładanych 120 GW. Branża wiąże to z problemami projektowania aukcji, rosnącymi kosztami i niedostateczną skalą uprzemysłowienia. To istotne, bo pokazuje, że sam polityczny cel nie wystarcza, jeśli model dowożenia projektów jest zbyt kruchy.

Trzeci sygnał to North Sea Offshore Wind Pact. Według materiałów Ørsted i Clean Energy Wire państwa regionu Morza Północnego przyjęły ambitny cel 300 GW do 2050 roku, minimum 15 GW rocznie od 2031 roku oraz redukcję kosztów energii offshore o 30 proc. do 2040 roku. To już nie jest tylko deklaracja klimatyczna. To próba zbudowania skali przemysłowej i przewidywalności dla całego sektora.

Czwarty sygnał dotyczy mechaniki finansowania. W komentarzach po WindEurope wraca postulat, by model CfD stał się standardem dla offshore. Powód jest prosty: przy wysokim CAPEX i napiętych łańcuchach dostaw rynek potrzebuje stabilniejszego otoczenia przychodowego. Bez niego część projektów staje się trudniejsza do sfinansowania albo wymaga wyższego kosztu kapitału.

Czego jeszcze nie wiemy

Nie wiadomo jeszcze, jak szybko Europa naprawdę poprawi model aukcji i kontraktowania projektów offshore. Deklaracje o 300 GW czy o redukcji kosztów są ważne, ale same nie rozwiązują problemów z wykonaniem, cenami komponentów czy zdolnością portów i wykonawców.

Nie ma też pewności, czy wszystkie państwa będą równie konsekwentne w stosowaniu rozwiązań typu CfD i czy wystarczy to do przywrócenia pełnej przewidywalności inwestycyjnej. Część napięć z ostatnich lat wynikała nie tylko z konstrukcji aukcji, ale też z inflacji kosztów, opóźnień i ryzyk kontraktowych.

Co to może oznaczać

Najważniejszy wniosek brzmi tak: offshore w Europie przestaje być branżą, którą można oceniać wyłącznie po wielkości celu w gigawatach. Coraz bardziej liczy się to, czy projekt ma stabilny model przychodów, wykonalny harmonogram, odpowiedni port, wykonawcę i łańcuch dostaw.

Dla Polski to dobra i wymagająca wiadomość jednocześnie. Dobra, bo Baltica 2 pokazuje realny postęp i wzmacnia wiarygodność krajowego offshore. Wymagająca, bo kolejne projekty będą oceniane nie przez deklaracje, ale przez zdolność do powtarzalnego dowożenia wykonania i kosztu.

Z perspektywy bezpieczeństwa energetycznego temat też robi się bardziej konkretny. Europa traktuje offshore jako skalowalne źródło krajowej energii, które ma zmniejszać zależność od importu paliw kopalnych. Ale żeby to zadziałało, sektor musi być nie tylko zielony, lecz także finansowalny i przemysłowo sprawny.

Kiedy trzeba uważać

Nie warto czytać tego tematu jako prostego sukcesu albo prostej porażki. To, że Baltica 2 weszła w ciężki etap budowy, nie oznacza automatycznie, że cała europejska układanka offshore jest już bezpieczna. I odwrotnie: to, że WindEurope obniża oczekiwania na 2030 rok, nie oznacza załamania rynku.

Trzeba też oddzielać różne typy źródeł. Komunikat Ørsted i PGE dotyczy konkretnego projektu. Materiały WindEurope i Clean Energy Wire porządkują szerszy obraz rynku i polityki. To razem daje sensowną całość, ale nie należy mieszać deklaracji politycznych z wiążącym prawem.

Zakończenie

Baltica 2 dobrze pokazuje, gdzie jest dziś europejski offshore. Branża nie żyje już samymi obietnicami. Wchodzi w etap, w którym wszystko rozstrzyga się na styku wykonania, kosztu i stabilności modelu finansowego.

Źródła

• Ørsted / PGE, komunikat o rozpoczęciu offshore installation dla Baltica 2 oraz materiały projektowe o produkcji ok. 5 TWh rocznie, 2026-05-11
• WindEurope, materiały i komentarze po konferencji 2026 dotyczące prognozy offshore do 2030 roku
• Ørsted / Clean Energy Wire, materiały o North Sea Offshore Wind Pact, 2026
• Clean Energy Wire, omówienia debaty o CfD i bezpieczeństwie energetycznym w kontekście offshore, 2026
• GUS, „Energy 2024”, dane o zużyciu energii elektrycznej w Polsce w 2023 roku